• Ներսեհ

Ավետիք Իսահակյան «Անհա՛յտ, անորո՛շ...»


Անհա՛յտ, անորո՛շ, անձև՛ տենչերով

Ձգտում է հոգիս հեռո՛ւ, շատ հեռո՛ւ.

Տխուր ու մռայլ, ինչպես մշուշ-ծով,

Խուլ հեծեծում է ափերի վրա,

Եվ ինչպես երազ - և՛ կա, և՛ չկա...


© Ավետիք Իսահակյան

Հետևեք մեզ
facebook-ում 
  • Facebook
  • Instagram
Instagram-ում