• Ներսեհ

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՇԻՐԱԶ

Հավերժական վեճ


Աստղերը մի օր լուսնյակին ասին.

- Ինչո՞ւ են անվերջ խոսում քո մասին.

Բանաստեղծնե՛րը լուսնոտի նման,

Մեզ էլ են գովում, բայց քեզ՝ անսահման…

Մինչդեռ մի հատ ես, մենք հազա՜ր մի հատ...

Եվ լուսինն ասաց.

- Մրջյունն էլ է շատ,

Այնինչ առյուծը մի ձագ է ծնում,

Միջակն հազար է, հանճարը՝ մի հատ,

Աշխարհում լավը միշտ քիչ է լինում,

Ծաղկունքը քիչ են, խոտերն՝ անհամար,

Վարդը մի հատ է, տերևը՝ հազար։

Վար նայեք դուք ձեր գոռոզ բարձունքից,

Տեսե՛ք աղբյուրն էլ աղի ծովի հետ

Ծնվում է մի մոր անմահ ակունքից,

Բայց նա է ցրում ծարավներն հավետ,

Ոսկին էլ փոքր է, արևն էլ մի հատ,

Բայց, նա է ցրում խավարն անընդհատ,

Այն, որ աստղերդ ցրել չեք կարող՝

Անթիվ աստղերդ, այն էլ դարերով...

Ինչ որ մի հատիկ արևը կանի՝

Չեն կարող անել աստղերն անհունի։

Recent Posts

See All
Հետևեք մեզ
facebook-ում