• Ներսեհ

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

* * *


Քարե մրրիկն է այստեղ ննջում թևերը ծալած,

Անգամ գետակն այս կապույտ ասես թե քար է հալածած...

Այն եղնիկնե՞ր են արդյոք, թե՞ լեռնային քարայծեր,

Որ նետահար են եղել ու քարափին քարացել,

Թե՞ արծիվներ, որ մի օր բարձունքներին այս չոքել,

Ապա անզոր են եղել ժայռից թևերը պոկել

Ու քարացել են այստեղ, բարձունքներում այս սիրած,

Մագիլները հավիտյան քարաքոսի մեջ խրած...

Քա՛ր է այստեղ ամեն ինչ, քարե սլացք ու խոյանք,

Քարե անտաշ կամարներ,անտաշ սյուն է ու խոյակ...

Իսկ ամենից բարձր ու վեր, ուր արծիվներն են թևում

Իր քարակոփ վեհությամր քարե բերդն է երևում։

Ոսոխի սուրն է մի օր այս ձորերում շառաչել,

Ու մեր ոգին է այսպես սրերի դեմ քարացել...

Հետևեք մեզ facebook-ում 
Contact Us
  • Facebook
  • Instagram

    Like what you read? Donate now and help me provide fresh news and analysis for my readers   

© Գիտե՞ք, թե,,,

© 2023 by "This Just In". Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now