• Ներսեհ

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՇԻՐԱԶ

Հին մանկություն


Մեկից մի սոխ, մեկից մի հաց գողանում,

Գնում էինք Արփաչայը լողանում։

Սոված, ծարավ, բոկոտն ընկնում սար ու ձոր՝

Շրջում էինք՝ անգիտությամբ բախտավոր։

Աշխարհն, ասես, սարի հետև, վերջանում...

Իջնող արևն իրեն հետ էր մեզ տանում...

Չգիտեինք՝ ո՞վ էր ժպտում, ո՞վ լալիս,

Ո՞վ էր մեզ հաց, ո՞վ մեր աչքին լաց տալիս...

Չգիտեինք, թե ո՞ւմ կուրծքն էր զարդարում

Ձնծաղիկը, որ մենք էինք միշտ բերում...

Չգիտեինք՝ աշխարհն ի՞նչ էր, մարդն ի՞նչ էր,

Մենք՝ դարդի մեջ, չգիտեինք՝ դարդն ինչ էր...

Ա՜խ, դեռ մանուկ մենք ծերացած, գլխիկոր

Շրջում էինք՝ անգիտությա՜մբ բախտավոր...

    Like what you read? Donate now and help me provide fresh news and analysis for my readers   

© Գիտե՞ք, թե,,,

© 2023 by "This Just In". Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now