• Ներսեհ

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության

* * *

Ես նստում էի անմարդ բուլվարում` Աշնան արևի համբույրին գերի: Խմում էր հոգիս երկնքի հեռուն, Լսում էր հոգիս երգը զանգերի:


Ու անթա՜րթ, անթա՜րթ նայում էի ես Անսահման, անծիր երկնքի հեռուն: Ու թաց աչքերով տեսնում էի քեզ — Հավիտենության կապույտ դաշտերում:


Եվ երբ երեկոն մեռնում էր բոցում Ու իջնում էր պարզ, աստղազարդ գիշեր — Կապույտ ջրերի հեռու զնգոցում Ես լսում էի քո շշուկը դեռ...


© Եղիշե Չարենց

Հետևեք մեզ facebook-ում 
Contact Us
  • Facebook
  • Instagram

    Like what you read? Donate now and help me provide fresh news and analysis for my readers   

© Գիտե՞ք, թե,,,

© 2023 by "This Just In". Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now