• Ներսեհ

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության

* * *

Երբ կարոտել եմ խոյանքի՝ Արարատիդ եմ ես նայել, 

Լույսերի մեջ հավերժացող բաց ճակատիդ եմ ես նայել:

Դու դարերի կապույտ միգում աստղ ես եղել ոսկեվորիկ, 

Աստղալույսի պես ինձ հասած մագաղաթիդ եմ ես նայել:

Ստեղծումի և արարման հրաշքն է միշտ գերել հոգիդ,

Հրաշակերտ Զվարթնոցիդ ու Հաղպատիդ եմ ես նայել:

Եվ սակայն կարծր ես դու եղել բիրտ սրի դեմ ու նիզակի, 

Որձաքարե հիմունքներիդ, սյուն ու պատիդ եմ ես նայել։

Տառապանքի հերկերի մեջ՝ դու ոսկեբուռ մի սերմնացան, 

Թեև փոքրիկ, սակայն արդար ցորեն արտիդ եմ ես նայել։

Սառն ու ահեղ հողմերի դեմ պտղավորված դու ծիրանի, 

Ժայռ ու քարի մեջ մխրճված խոր արմատիդ եմ ես նայել:


© Վահագն Դավթյան

    Like what you read? Donate now and help me provide fresh news and analysis for my readers   

© Գիտե՞ք, թե,,,

© 2023 by "This Just In". Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now