• Ներսեհ

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ԱՎԵՏԻՔ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆ

* * *

Մենակ, անընկեր ձեր գիրկն եմ գալիս,

Կենսական ծովի ահեղ պտույտնե՛ր,

Սիրտս լի՛ հույսով,

Լի՛ ցնորքներով

Ես պիտի պատռեմ ձեր հզոր կուրծքը,

Ես պիտի թռչեմ դե՛պ սուրբ օրրանը

Իմ վե՛հ խոհերի,

Վա՛ռ ձգտումների:

Պտո՛ւյտք, կատաղի՛ր, ալի՛ք, շառաչի՛ր,

Օ՜, սիրտ իմ, սիրտ իմ,- տոկա՛ ու կանգնի՛ր

Ժայռի պես ամո՛ւր,

Ցողի պես մաքուր...


Թող անծիր ծովը եռա, փրփրի,

Թխպոտ երկինքը կայծակներ շա՛ղ տա,

Եվ թող փարոսը մշուշում թաղվի,

Փրկարար ափը աչքիս չերևա`

Չեմ հուսահատվի՛:

-Չէ՞ որ դուք միայն 

Վսեմ իդեալնե՛ր,

Կուսական հոգու

Նվիրական սե՛ր,

Չէ՞ որ դուք միայն, երկնային ուժե՛ր,

Ինձ սուր եք տալիս անհաղթ կռվելո՛ւ,

Ինձ թև եք տալիս անխոնջ թռչելո՛ւ,

Ինձ հույս ե՛ք տալիս անվերջ տոկալու...

    Like what you read? Donate now and help me provide fresh news and analysis for my readers   

© Գիտե՞ք, թե,,,

© 2023 by "This Just In". Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now