• Ներսեհ

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ԱՎԵՏԻՔ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆ

* * *


Տիեզերքի պերճ հյուսվածքն եմ,

Իմ մեջ երկինքն է երգում.

Բռնկում է սիրո հրդեհն,

Վշտի հեղեղն աղմկում...


Եթե հոգուս ճոխ երգերից

Մի մեղմ հնչյուն, նազելի՛ս,

Քո ականջը միայն շոյե,-

Հիացքներով կըդյութվիս:


Եթե սիրուս վառ հրդեհից

Մի նսեմ կայծ, սևաչյա՛,

Վառ սրտումըդ միայն շողա,-

Բուռն հույզերով կայրվիս:


Եթե վշտիս ջերմ հեղեղից

Մի ջինջ կաթիլ, սիրելի՛ս,

Չքնաղ կրծքիդ միայն ծորե,-

Բյուր վշտերով կըլցվիս:


Տիեզերքի պերճ հյուսվածքն եմ,

Իմ մեջ երկինքն է երգում,

Բռնկում է սիրո հրդեհն,

Վշտի հեղեղն աղմկում...