• Ներսեհ

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ԱՐՏԱԿ ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

* * *


Թող աշնան մի օր, ուշ երեկոյան,

Օրվա հոգսերից թեթև դալկացած՝

Սպասեիր ինձ, ու ես չգայի,

Ու թարթիչներդ խոնարհվեին ցած:


Ու հոգիդ շոգեր ու հալչեր թաքուն,

Տագնապի լեզուն իմ անունը տար,

Գիշերը իջնե՜ր, նստեի՜ր անքուն,

Հավատայիր, որ չեմ կարող չգալ:


Եվ ուշ գիշերով՝ հարբա՛ծ, հոխորտո՛ւն,

Շվշվացնելով մի երգ անհեթեթ՝

Դուռը կոտրեի ու մտնեի տուն

Ինձանից խելառ ընկերներիս հետ:


Ու քե՛զ տեսնեի, իմ հավերժահա՜րս,

Անսահման սիրուց ապտակեի քեզ,

Ընկերներիս հետ բռնեի գրազ,

Որ տանն ինչ ունենք՝ հիմա կբերես:


Գինուց խենթացած սեր երգեի ես,

Քնից արթնանար մեր մանկիկը չար,

Երգիս խոսքերում միշտ հիշեի քեզ,

Եվ խոհանոցից լացիդ ձա՜յնը գար:


Գիշերը անցնե՜ր, երգս ցա՜վ դառնար,

Լո՜ւռ հավաքեիր սեղանը արագ,

Փորձեիր առանց խոսքի դառնանալ,

Իսկ ես... մեղավոր նայեի վրադ:

    Like what you read? Donate now and help me provide fresh news and analysis for my readers   

© Գիտե՞ք, թե,,,

© 2023 by "This Just In". Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now