• Ներսեհ

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ԵՂԻՇԷ ՊԱՏՐԻԱՐՔ ԴՈՒՐԵԱՆ

Ետեւէս եկուր


Եթէ զիս տանիս դէպի Յորդանան՝

Բացուած երկինքի հրաշքներուն ներքեւ,

Կու գա՜մ վայելել Քու սիրոյդ պարգեւ

Վայրերն այն դալար, ուղխերն փափկութեան:

Կու գա՜մ ետեւէդ՝ եթէ տանիս զիս

Կանայի զըւարթ ակումբներուն մօտ,

Ուր թակոյկներուդ գինին ծաղկահոտ

Պիտի արբեցնէ օրերը կեանքիս:

Կամ եթէ տանիս զիս հոն՝ ուր յոգնա՜ծ

Ու վաստակաբեկ նըստար մօտ հորին,

Եւ Քու կենդանի ջուրէդ առօրին

Կու գա՜մ բուժելու ծարաւս անձկայրեաց:

Կու գա՜մ թէ տանիս զիս Գեննեսարէթ՝

Ծովակին չըքնաղ ափերուն վըրայ,

Ուր անուշ հովին հետ կը թըրթըռայ

Արձագանք մը միշտ՝ անջինջ բառերէդ:

Պատրաստ եմ գալու՝ եթէ տանիս զիս

Դէպի այն լեռան կատարն անմարդի՝

Ուր շողերն հագար արեւ ու վարդի,

Ու բոցով կը վառեմ ամպերն երազիս:

Կու գա՜մ ոստերով ձիթենիներու

Հո՛ն ուր յաղթութեամբ կ’ողջունուիս համակ,

Ու տարածելով ձորձերս ոտքիդ տակ՝

Կը վազեմ փառքիդ շուքն ընդգրկելու:

Կու գա՜մ ետեւէդ մինչեւ վերնատուն,

Վերջին ընթրիքէդ բաժինս առնելու,

Ու նըւագելով երգ կամ ալէլու՝

Կեդրոնի ձորէ՜ն ալ կ’անցնիմ ժըպտուն:

Բայց կը վարանիմ գալ Գեթսեմանի՝

Ուր քունով մ’աչքերս պիտի ծանրանան.

Գուցէ ա՛յն ըլլայ իմ քունը մահուան

Ու մեծ ոչինչին գիրկը զիս տանի...:

Մի՛ մի՛ զիս կանչեր աւելի հեռուն,

Ուր անիրաւներ կը ձաղկեն ըզՔեզ,

Որ խարոյկի քով՝ խանձողի մը պէս

Կըծկած չը մըխա՜մ՝ մոխիր դառնալու:

Ա՜հ, միթէ կըրնա՞մ գալ Քու ետեւէդ

Երբ խաչը ուսիդ կ’ելլես Գողգոթա.

Բայց ի՜նչ սերտ հրապոյր, ի՜նչ բուռն ուժ է դա՝

Որ զիս դէպի հո՛ն ալ կը տանի Քեզ հետ:

    Like what you read? Donate now and help me provide fresh news and analysis for my readers   

© Գիտե՞ք, թե,,,

© 2023 by "This Just In". Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now