Search
  • Ներսեհ

Ջակոմո Լեոպարդի «Անհունը»


Սիրել եմ միշտ այս բըլրակ

Եվ այս տունկեր, որ իմ աչքից

Խլում են հեռու կամարն երկնից։

Երբ նայում եմ նստած մենակ

Այս ամենին, ես այն հեռուն

Եմ երազում, ուր լռություն

Ու քաղցր հանգիստ սպասում են ինձ,

Եվ աներկյուղ, և անթախիծ։

Բայց երբ քամուց տերևների

Շրշյունն է ինձ մեկ էլ հասնում,

Այն լռությունն անխզելի

Մտքիս մեջ է պատկերանում։

Անհունի մեջ ես խորասույզ

Դարերն այնժամ բերում եմ միտ,

Հիշում եմ և խըռովահույզ

Ապրողներին հիմա անմիտ։

Եվ իմ հոգին անվախճանի

Ծոցումն հալվում է ընկղմած.

Ո՜հ, թե ինձ այս օվկիանի

Գիրկն ընդուներ համատարած…


© Ջակոմո Լեոպարդի

Թարգմանությունը՝ Հովհաննես Հովհաննիսյանի

Հետևեք մեզ
facebook-ում 
Contact Us
  • Facebook
  • Instagram

    Like what you read? Donate now and help me provide fresh news and analysis for my readers   

© Գիտե՞ք, թե,,,

© 2023 by "This Just In". Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now