• Ներսեհ Ա. Ա.

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԹՈՒՄԱՆՅԱՆ «Վերջին տագնապը»

Վեր է կացել հին վիշապը նոր թափով, Վեր է կացել վերջին մոլի տագնապով, Արյունըռուշտ, ոճիրներով ահավոր Մահ է շընչում լէռներն ի վեր ալևոր:

Ու նրա դեմ ելած անզուսպ, անսահման, Հորձանք տալով ամեն կողմից՝ հայության Հին–հին հույսերն ու հուզմունքը դարավոր Ծառս են լինում լեռներն ի վեր ալևոր:

Ծառս են լինում քաջ խմբերով անձնվեր, Ծառս են լինում տանջվողներով կիսամեռ, Ծառս են լինում անընկճելի ու արի Մինչև ճերմակ գլուխները լեռների:

Ու լեռները պառավ մոր պես վերստին Արնոտում են գլուխները իրենց հին, Միշտ խորհելով ամպերի տակ սևակնած, Որ հենց իրենց հառաչանքն են կուտակված…

Ու ամպերում, բարձըր ուսից Մասիսի Սլանում է մեծ արծիվը հյուսիսի Շիտակ դեպի բարձունքները հայկական, Իր հետևից հայի բախտն ու ապագան:

1915

#Պոեզիա #Գրականություն #Ոչմիօրառանցբանաստեղծության #ՀովհաննեսԹումանյան

Հետևեք մեզ
facebook-ում 
  • Facebook
  • Instagram
Instagram-ում