• Ներսեհ Ա. Ա.

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

* * *

Զարթնել են նորից տարիներն անցած

Եվ աղմկում են, որպես խենթ հեղեղ,

Աղմկում որպես գետակն այն պայծառ,

Որ իմ մանկության ընկերն է եղել։

Ու կարծես իմ դեմ նորից երամով

Աղավնիներն են պոկվում քարափից,

Կրակ է թափում երկինքը այն մով,

Ու հևում է օդն ամառվա տապից,

Քարոտ մի կածան ձորի լանջերից

Կախվում էր մինչև գետակը կապույտ,

Վազում էինք մենք, ու մեր կանչերից

Զրնգում էին անձավները մութ։

Ահա և գետը... Մի քանի վայրկյան՝