• Ներսեհ Ա. Ա.

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՎԱՀՐԱՄ ՀԱՃՅԱՆ

Անբաժան ընկեր եմ տանջանքի

Տնքում են խոհերս, այրում են վերքերս,

Մռայլ եմ մենավոր ժայռի պես,

Ո՞ւր կորան, գնացին ծիծաղկոտ երգերս,

Չգիտեմ, թե հիմա ո՞վ եմ ես:

Մթնել է երկինքս, հանգել են լույսերս,

Կարոտ եմ մնացել մի շողի,

Ախ, ինչո՞ւ այսքան շուտ խորթացան հույսերս,

Տանջեցին, մատնեցին ինձ դողի:

Կաթում է արցունքս, այրվում է իմ տունս,

Կորցրել եմ հին ճամփան իմ կյանքի,

Ճչում են հույզերս, շեղվել է իմ հունս,

Անբաժան ընկերն եմ տանջանքիս:

#ՎահրամՀաճյան #Պոեզիա #Ոչմիօրառանցբանաստեղծության

Recent Posts

See All
Հետևեք մեզ
facebook-ում