• Ներսեհ Ա. Ա.

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՄԿՐՏԻՉ ՊԵՇԻԿԹԱՇԼՅԱՆ

Գարուն

Ո՛հ, ի՜նչ անուշ եւ ինչպէս զով Առաւօտուց փչես, հովի՛կ, Ծաղկանց վրայ գուրգուրալով Եւ մազերուն կուսին փափկիկ, Բայց չես, հովի՛կ, իմ հայրենեաց, Գնա՛, անցի՛ր սրտէս ի բաց։ Ո՛հ, ի՜նչ աղու եւ սրտագին Ծառոց մէջէն երգես, թռչնի՛կ, Սիրոյ ժամերն ի յանտառին Զմայլեցան ի քո ձայնիկ. Բայց չես, թռչնի՛կ, իմ հայրենեաց, Գնա՛, երգէ՛ սրտէս ի բաց։ Ո՛հ, ի՜նչ մրմունջ հանես, վտա՛կ, Ականակիտ ու հարդարտիկ, Քու հայելւոյդ մէջ անապակ Նայինք զիրենք վարդն ու աղջիկ. Բայց չես, վտա՛կ, իմ հայրենեաց, Գնա՛, հոսէ՛ սրտէս ի բաց։ Թէպէտ թռչնիկն ու հովն հայոց Աւերակաց շրջին վրայ Թէեւ պղտոր վտակն հայոց Նոճիներու մէջ կը սողայ, Նոքա հառաչք են հայրենեաց, Նոքա չերթան սրտէս ի բաց։

#Պոեզիա #Ոչմիօրառանցբանաստեղծության #ՄկրտիչՊեշիկթաշլյան

Recent Posts

See All
Հետևեք մեզ
facebook-ում 
  • Facebook
  • Instagram
Instagram-ում