• Ներսեհ Ա. Ա.

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՄԻՍԱՔ ՄԵԾԱՐԵՆՑ

Բյուրեղի դյութանք

Մանուկ մըն է, որ կայներ դեմն հըրածամ արևին, կ’օծե հոգին իր շուշան լուսացնցուղ երազով, ու կը ծըծե հոտևան խտղտանքն ու դողն այգուն զով, մինչ մեղեսիկ աչուկներեն Եսին ցոլքով կը վառվին: Նըշուլագեղ ու պայծառ ցոլքով վճիտ իր Եսին` երկինքն` որուն հրճվանքի ակեր ունի կապուտակ. ու կյանք սերն հորդած է հոն լեռնածին զերթ վըտակ` ուր կաթիլներ ու ցայտքեր հետզհետե կը հոսին: Բյուրեղ մը կա ձեռքին մեջ` զոր կը ճոճե դարձդարձիկ, յոթը գույնի տե՜նչն ունի, լույսի անհուն խաղերուն. երանգներու, շողերու կ’ըղձա անուրջն օրորուն, և արևին կը նայի միշտ կաթոգին ու բաղձիկ: Ա՜հ, ի՜նչ դյութանք, ծիածան ծոպե՜ր ունի ամեն բան… շափյուղակնե՜ր… կարկեհա՜ն… զյումրյո՜ւթ, շողակ ու թարշիշ… ծովն է լեցուն գույներով ու ծիրերով ոսկենիշ, ինչպես դաշտերն ու լեռներ, ինչպես մարմանդն ու ճամփան: Ծափ կը զարնե, ծիծաղեն ծըլե՜ր է ծիրն իր այտին, անո՜ւյշ արև մանկական, ամպ ու մեգի անգիտակ, իմ երկինքս ալ կը հրճվի ոսկեծիծաղ լույսի տակ, ու մոռացված բուրմունքներ զիս կըզգլխեն վերստին: Պրիսմակ մըն ալ ե՜ս ունիմ, ու կը դիտեմ ցնծագին սիրույդ արևը պայծառ, սիրույդ արև՜ը ջերմին, ու խանդաբորբ իմ հոգիս հանդեպ անոր պաշտումին, մանո՜ւկ մըն է, որ կայներ դեմն հըրածամ արևին…:

#Պոեզիա #Ոչմիօրառանցբանաստեղծության #ՄիսաքՄեծարենց

Հետևեք մեզ
facebook-ում 
Contact Us
  • Facebook
  • Instagram

    Like what you read? Donate now and help me provide fresh news and analysis for my readers   

© Գիտե՞ք, թե,,,

© 2023 by "This Just In". Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now