• Ներսեհ Ա. Ա.

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

Հայրենիք

...Եվ թվում է ինձ՝ աղջամուղջի մեջ այն վաղնջական

Բարբառել մի ձայն, այսպես է ասել ձայնն այդ բարբառող.

-Այստեղ քար է բիրտ, անդունդ է մթին, վիհեր են անկման,

Արի քեզ տանեմ ես ուրիշ մի հող:

Արի քեզ տանեմ մի ուրիշ աշխարհ, հեռավոր դաշտեր,

Ուր հողը փափուկ, ուր ջուրը առատ ու խոտն է թավիշ...

Իսկ ես ասել եմ.- Այստեղ եմ ծնվել, կմնամ այստեղ,

Թեկուզ կաղկանձեմ ու ոռնամ ցավից...

Նախ քարանձավ էր... Ու ես առաջին խարույկիս բոցով

Որձաքարերի վայրենությունն եմ քնքշորեն շոյել,