• Ներսեհ Ա. Ա.

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ԵՂԻՎԱՐԴ

Կը քալեմ նորէն

Կը քալեմ նորէն, տըրտում ու շըւար,

Մարդու մը նման որ արեւուն տակ

Այլեւըս չունի տուն ու տաղաւար,

Բայց վիշտեր հազար:

Ի զուր կը նայիմ անցեալի ճամբուն՝

Երազ մը ինչպէս որբ բայց մըտերիմ,

Ակօսէն որուն ինծի կը նայի,

Մանուկ մը աղուոր:

Որքա՜ն կ՚ուզէի որ գոցուէր ներկան,

Արթըննար անցեալն իմ կախարդական,

Եւ աղօթք մ՚ինչպէս, մայրն իմ հեռաւոր,

Օրերու շուրթին:

Պատմէի իրեն օրերով երկար,

Վիշտերըս ամբողջ, քաղցր ու անվարան,

Թէ մարդերն ինչպէ՛ս դաւեցին ինծի,

Զարկին չարաչար:

Ան միայն կըրնայ սըրբել արցունքներն

Տըղուն իր մեծցած, որ թողած աշխարհ,

Իրեն կը վազէ հեւքով մ՚անանուն,

Զերթ խոցուած թըռչունն:

#Ոչմիօրառանցբանաստեղծության #Պոեզիա #Եղիվարդ

11 views0 comments

Recent Posts

See All
Հետևեք մեզ
facebook-ում