• Ներսեհ Ա. Ա.

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՎԱՀԱՆ ԹՈԹՈՎԵՆՑ

Մուսային

Ներե՛, ներե՛ ինձ, Մուսա՛, Որ կ'երգեմ Ողբն այս կյանքին գեղեցիկ Առանց հոգվույդ աստվածային հպումին. Իմ հայրենի աշխարհին Ամայությունն արհավրալի ներշնչեց Այս քնարի լարերուն։ Սա լարն նոր է, և Անմահի կյանքիդ մեջ Մեծամռունչ ոչ մեկ քնար սարսռաց... Չարչարանքի երազներուն մեջ գտա Քնարն այս դողդոջ։ Հիվանդ սիրտ մ' իսկ այս քնարով կը լեցներ Տիեզերքը եղերական կոծերով, Այնքա՜ն հծծյուն, այնքա՜ն բողոք ու մորմոք Կուրծքին տակը լո՜ւռ քնարին այս տրտում։ Ներե՛, ներե՛ ինձ, Մուսա՛, Ես անտաղանդ բանաստեղծ Եվ հիասթափվածն ամենեն, Ընկերներեն, իդեալեն, Թո՛ղ դղրդան իմ լարեր... Բաժակին մեջ, ուրկե ես Փրփուր գինին Անմահության ըմպեցի Իմ ողբերուս շիթերովը թո՛ղ լեցվի։ Ես Աստղիկին հանղիպա, Որ անտառի մը հրդեհին քով նստած՝ Մոխիրները կը թափթփեր կուրծքին վրա։ Անմահներո՜ւ վեհագույն, Եվ վեհագո՜ւյն ողբալին, Անդունդ մը լռությունը կը կախվի Քո աչքերուդ հրկիզումին վրա վառ, Դու իսկ, Մուսա՛, մոխիրով ես պսակված։ Կ'սպասեի փրփուրներուն գինիիդ, Կը բաղձայի գրկել սյուքը տարփանքին, Քու Անմահի թևերեն, Բայց հոգիս անմահական տաճարեն Խաչելության սև անուրջը կը փռվի։ Տե՛ս, հին քնարս դագաղի պես կը լռե, Խռովե՞մ դագաղն այդ անդորը,.. Ո՜վ կը բաղձա քաղցրակարկաչ երգերուն... Կամ զեփյուռի անրջային թևերուն... Ես կը բաղձամ բոլոր զանգերը լեցնել Անմահության անդնդախոր ողբերով։ Որքա՜ն վսեմ եմ, Մուսա՛, Իբր ամենեն անտաղանդը քուրմերեդ, Որ տանջանքի երազներուն մեջ գտա Քնարն այս մահվան։

#ՎահանԹոթովենց #Պոեզիա #Ոչմիօրառանցբանաստեղծության

Հետևեք մեզ
facebook-ում 
Contact Us
  • Facebook
  • Instagram

    Like what you read? Donate now and help me provide fresh news and analysis for my readers   

© Գիտե՞ք, թե,,,

© 2023 by "This Just In". Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now