• Ներսեհ Ա. Ա.

Ոչ մի օր առանց բանաստեղծության


ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

Երգն Հայաստանի

Լույս է շաղում եղեգան փողն ու թրթռում վինը գողթան,

Եվ վարձակներն են կաքավում հեզաճկուն ու նազանի...

Բուրմունքի պես խոնավ հողի ու ծխի պես հայրենի տան

Ձգվում է երգն իմ փառավոր, իմ դարավոր Հայաստանի։

Պանդուխտն ահա մախաղն առած, շրջում է հեգ օտար հողում,

Երկիր չվող ծիծեռնակին տալիս կարոտն իր, որ տանի,

Շինականի երդիկն ի վար ամպն իր տխուր լացն է ցողում,

Ու վերքի պես երգն է մխում իմ վիրավոր Հայաստանի:

Մոկաց հարսներն են շորորում՝ աչքերը սև, հոնքերը կեռ,

Լուսնյակ գիշեր... Ոսկե արտում ջահել հնձվորն, ախ, ի՞նչ անի,